فصل 37 درجات ورع بعضى از علما پارسائى و پرهيز از حرام را به چهار درجه تقسيم كرده‌اند : اول - ورع عادلان : و آن اجتناب از هر چيزى است كه دست يازيدن به آن مستلزم فسق است ، و به سبب آن عدالت زايل مىشود ، و به واسطهء آن عصيان و جهنّم اثبات مىگردد ، و آن ورع و پرهيز از چيزهائى است كه فتواى مجتهدان آن را حرام مىشمرد . دوم - ورع صالحان : و آن نيز اجتناب از چيزهاى شبهه ناك است . سوم - ورع از چيزهائى كه بيم آن مىرود كه انجام آن به حرام يا شبهه منجر شود ، اگر چه خود آنها حرام و شبهه ناك نباشد . و آن ترك چيزى است كه اشكالى ندارد از ترس اينكه مبادا به آنچه اشكال دارد بيفتد . چهارم - ورع صدّيقان : و آن اجتناب از هر چيزى است كه براى خدا نباشد و براى غير خدا خواسته شود ، و تقوا نيّت او را به عبادت خدا تغيير دهد هر چند آن چيز كاملا حلال باشد و ترس كشاندن به حرام يا شبهه هم نباشد . و صدّيقانى كه درجهء آنان اين است كه خود را از لذات نفسانى بر كنار ساخته‌اند و از روى قصد خود را براى خداى تعالى منحصر كرده‌اند ، هر چه را براى خدا نيست حرام مىدانند و به اين قول خداى سبحان عمل مىكنند :